شعری از محمد کاظم کاظمی:

این پیاده می شود، آن وزیر می شود

صفحه چیده می شود، دار و گیر می شود

این یکی فدای شاه، آن یکی فدای رخ

در پیادگان چه زود مرگ و میر می شود

فیل کج روی کند، این سرشت فیل ها ست

کج روی در این مقام دلپزیر می شود

اسپ خیز می زند، جست و خیز کار اوست

جست و خیز اگر نکرد، دستگیر می شود

آن وزیر می کشد، آن وزیر می خورد

خورد و برد او چه زود چشمگیر می شود

ناگهان کنار شاه خانه بند می شود

زیر پای فیل، پهن، چون خمیر می شود

آن پیاده ضعیف عاقبت رسیده است

هر چه خواست می شود، گر چه دیر می شود

این پیاده ، آن وزیر... انتهای بازی است

این وزیر می شود ، آن به زیر می شود 

شعری از مرتضی امیری اسفندقه:

حضور گم شده صد هزار آدم گم

               حضور وحشی رنگ

                    طنین نعره مسلول و خنده مسموم

                                    طنین دغدغه؛ جنگ.

یکی به عربده گفت:

               درود بر آبی

              به هر کجا که روی رنگ آسمان آبی است

       به طعنه گفت کسی با غرور و بی تابی:

           ولی نبود آبی

           میان هیچ رگی خون هیچکس هرگز

                                   درود بر قرمز

فضای ساده و سبز زمین آزادی

       در انفجار صدای ترقه ها، در دود

                                  90  دقیقه کدورت

                                   90 دقیقه کبود

 در آستانه در

         غریب و غمزده طفلی کنار وزنه پیر

              به فکر سنجش وزن هزار نا موزون

               و پیر مردی گنگ

                              تکیده

                                   تشنه

                                به دنبال لقمه ای روزی

                                 کدام استقلال؟

                                کدام پیروزی؟

شعر از محمد کاظم کاظمی است. او برای دخترش سروده ، من برای دخترم ثنا می خوانم. 

دخترم مکن بازی، بازی اشکنک دارد

بازی اشکنک دارد، سر شکستنک دارد

هم به زور خود برخیز، هم به پای خود بشتاب

رهروش نمی گویند هر که روروک دارد

از لباس جانت هم یک نفس مشو غافل

این لباس تو زنجیر، آن یکی سگک دارد

گفته ای : چرا زهرا تا سحر نمی خوابد؟

این گناه زهرا نیست ، بسترش خسک دارد

آری از درشت و ریز هر که را دهد سهمی

آسمان دغلکار است، آسمان الک دارد

آب ما و این مردم رهسپار یک جو نیست

این یکی شکر دارد ، آن یکی نمک دارد

خانه شان مرو هرگز ، خانه شان پر لو لو ست

نانشان مخور هر گز، نانشان کپک دارد

کودکم ولی انگار خط من نمی خواند

او به حرف یک شاعر ، روشن است شک دارد

می رود که با آنان طرح دوستی ریزد

می رود کند بازی، گر چه اشکنک دارد

این مطلب قسمتهایی از شعر بلند سلمان هراتی در وصف بهار است. روحش درجوار جانان جاودانه باد.   

بهار تعجب سبزی است

             در چشم های خاک

                     روبروی این شگفت

                                درنگ کن

      و درختان

               تجسم استفهامی سبز

              که سال را

                      چگونه سر آوردی

و در زمین

      برای شکفتن حتی یک گل

                    هیچ فکر کرده ای؟

......

من از تامل بهار بر می گردم

                      واحساسم

با بوی شکو فه ها گره خورده است

                  و قاب چشم من

                  از اشکهای حسرت خیس.

    بهار

         از حیطه تماشای صرف بیرون است

                         بهار فلسفه ساده ایست

                        برای آنکه بدانیم

                            زمین عرصه کوچ است

           و غفلت  آه  غفلت

                                چه دریغ مطولی دارد

-------

بودن ضرورتی است

              چنانکه زمستان

                   ومرگ ضروری تر

                                آن سان که بهار.

بهار آمده است

              چه گلی بر سر خویش زده ای؟

ای سرگردان

             اگر به مرگ اعتماد کنی

     معاد جاذبه ایست

                که تو را بر می انگیزاند

                     سبز تر از هزار بهار

........

ما سالهای زیادی بهار را

              به گره زدن سبزه دلخوش بودیم

                                      و هیچ نگتیم

.......

ما امروز

           وارث دل حقیری هستیم

              که ظرفیت تفکر ندارد

               بیا تا دلمان را بزرگ کنیم

         می ترسم

                    آجیل ها غافلمان کنند

عجب که خلعت زربفت پادشاهی عشق

فلک به دوش من لات آسمان جل کرد

برو با زور گویی ها جدل کن

برو صلح جهان را محتمل کن

ولی انصافا و مردانه سید

اگر حرفی زدی آنجا عمل کن

دستی که طرح چشم تو را مست می کشید

صد آسمان ستاره از این دست می کشید

اما کنار القمه دستان روزگار

تصویر یک شجاعت بی دست می کشید

خون می گرفت چهره عباس و او هنوز

شرمنده کز برادر خود دست می کشید

ما برنج سفید می خوردیم

و فقط روز عید می خوردیم

صحبت از حسن انتخاب نبود

هر چه را می رسید، می خوردیم

مثلا تکه نان خشکی را

روزهای مدید می خوردیم

اعتراضی نبود ، بابا مان

هر چه را می خرید، می خوردیم

یا اگر اعتراض می کردیم

ترکه خیس بید می خوردیم

حالا مگر چه شد ،خودمانیم ،بی خیال

دنیا که هست ،ما که جوانیم،بی خیال 

از کفر چشم کیست که ما این چنین شدیم

شاید که قوم جن زدگانیم بی خیال

تنها شدن که غصه ندارد خیال کن

ما آفریدگار جهانیم بی خیال

اما به او بگویید که ما لال نیستیم

ما واقفیم،در جریانیم،بی خیال

شعری از مجید افشاری:

گفتیم عشق و طاقت آنرا نداشتیم

چیزی که ما لیاقت آنرا نداشتیم

گفتیم در کشاکش تقدیر با همیم

حرفی زدیم  و قدرت آنرا نداشتیم

بعد از هزار مرتبه تکرار دوستی

یکبار هم صداقت آنرا نداشتیم

بسیار ساده بود سخن گفتن از گذشت

اما دریغ جرات آنرا نداشتیم

حالا بیا کمی سخن از عاشقی بگو

کاری که هیچ فرصت آنرا نداشتیم

شعری از مجید افشاری:

ما مانده ایم و داغ شرربار انتظار

در خود شکسته ایم ز آوار انتظار

هر سایه را ظهور قلمداد می کنیم

از بسکه خیره ایم به دیوار انتظار

هجران دوست فلسفه اش آب و آتشست

تاوان اشک شعله تبدار انتظار

آنقدر اشک سرخ به دامن فشانده ایم

دامان ماست دامن گلزار انتظار

عمری به حسرتیم چنین روزه دار وصل

چندین غروب مانده به افطار انتظار؟

تاریخ دیده بود احد را ولی ندید

با ما چه کرد هند جگرخوار انتظار