چیزی به رنگ چشم سیاهت نمی رسد

شب می دود به مرز و شباهت نمی رسد

من اشتباه کردم اگر ماه گفتمش

خورشید هم به چهره ماهت نمی رسد

هر دفعه کودک غزلم می پرد هوا

دستش به میوه های نگاهت نمی رسد

هر وقت می زند به سرم فکر عاشقی

جایی به جز کنار و پناهت نمی رسد

یا تو نخواندی که بیایی به دیدنم

یا نامه های چشم به راهت نمی رسد

امشب یک دریا شعر به دستم رسید، منتظر طوفان باشید.

                             شعری از کاظم رضازاده

 بعد از شب قرار دو شیطان دو روز بعد

گفتم ببینمت سر میدان دو روز بعد !

می ترسم از علامت مرگی که پیش روست

گفتم : . . . بیا تو را به همین جان دو روز بعد-

- شلاق گیسوان خودت را تکاندی و

گفتی به عشوه های فراوان : "دو روز بعد"!

تو مثل برده های به قلاده بسته ای

خود را بزن به کوه و بیابان دو روز بعد

ای ذبح شرعی دم تیغ "خلیل" عشق

در عید نارسیده "قربان" دو روز بعد –

گفتم به خود چه منظره ای خلق می شود

عاشق که می شوند دو انسان دو روز بعد

شلوار پاره ، کفش پلاسیده ام به پا

در دست چند شاخه ریحان دو روز بعد

زل می زنم به رهگذران هزار رنگ

می پرسمت ز هرچه خیابان دو روز بعد

عاشق شدن مقوله مرموز زندگی است

عاشق همیشه بوده پشیمان دو روز بعد

میگفت : من برای تو هستم دو روز قبل

از من بریده بود چه آسان دو روز بعد

چندین دو روز بعد گذشت و نیامدی

من زنده ام هنوز پس از آن دو روز بعد !

بر روی چند شاخه ریحان نشسته است

مردی که خیره مانده به میدان دو روز بعد !

به صد غزل که نگنجی ،هزار دفتر نیز

به صد هزار از اینگونه حرف دیگر نیز

تو آن سروده پیش از تمام اشعاری

و شعرها همه هیچند، هیچ و کمتر نیز

به هر کجا که رسیدم نبود آغازت

حکایتیست در آغاز و تا به آخر نیز

چه داشت جلوه عشقت که پای آن افتاد

خمیده شد سر دلهای مثل خنجر نیز

بس است عقده من با ادات تشبیهم

تویی محمد و دیگر علی حیدر نیز

دوباره آخر شعرم رسید و در ماندم

به صد غزل که نگنجی ،هزار دفتر نیز