| تبليغات | X |
شعری از مرتضی امیری اسفندقه:
حضور گم شده صد هزار آدم گم
حضور وحشی رنگ
طنین نعره مسلول و خنده مسموم
طنین دغدغه؛ جنگ.
یکی به عربده گفت:
درود بر آبی
به هر کجا که روی رنگ آسمان آبی است
به طعنه گفت کسی با غرور و بی تابی:
ولی نبود آبی
میان هیچ رگی خون هیچکس هرگز
درود بر قرمز
فضای ساده و سبز زمین آزادی
در انفجار صدای ترقه ها، در دود
غریب و غمزده طفلی کنار وزنه پیر
به فکر سنجش وزن هزار نا موزون
و پیر مردی گنگ
تکیده
تشنه
به دنبال لقمه ای روزی
کدام استقلال؟
کدام پیروزی؟
این مطلب قسمتهایی از شعر بلند سلمان هراتی در وصف بهار است. روحش درجوار جانان جاودانه باد.
بهار تعجب سبزی است
در چشم های خاک
روبروی این شگفت
درنگ کن
و درختان
تجسم استفهامی سبز
که سال را
چگونه سر آوردی
و در زمین
برای شکفتن حتی یک گل
هیچ فکر کرده ای؟
......
من از تامل بهار بر می گردم
واحساسم
با بوی شکو فه ها گره خورده است
و قاب چشم من
از اشکهای حسرت خیس.
بهار
از حیطه تماشای صرف بیرون است
بهار فلسفه ساده ایست
برای آنکه بدانیم
زمین عرصه کوچ است
و غفلت آه غفلت
چه دریغ مطولی دارد
-------
بودن ضرورتی است
چنانکه زمستان
ومرگ ضروری تر
آن سان که بهار.
بهار آمده است
چه گلی بر سر خویش زده ای؟
ای سرگردان
اگر به مرگ اعتماد کنی
معاد جاذبه ایست
که تو را بر می انگیزاند
سبز تر از هزار بهار
........
ما سالهای زیادی بهار را
به گره زدن سبزه دلخوش بودیم
و هیچ نگتیم
.......
ما امروز
وارث دل حقیری هستیم
که ظرفیت تفکر ندارد
بیا تا دلمان را بزرگ کنیم
می ترسم
آجیل ها غافلمان کنند